Nieuwsgierigheid op een parkbankje

Zonlicht stroomt door de herfstbomen en valt op drie gezichten die met elkaar verbonden zijn door één gedeeld moment. In het midden zit een jong schoolmeisje in een strak marineblauw uniform; haar boek ligt open als een kleine bekentenis. Haar ogen zijn wijd open, haar mond hangt open van pure verbazing. De paperback in haar handen kondigt zichzelf trots aan: „Romantische roman.” Wat ze zojuist heeft gelezen, heeft haar met verstomming geslagen.

Ze is niet de enige die verbaasd is. Achter haar leunt een waardige heer in een grijs pak en fedora over de bank, de lippen samengeknepen in een stil gefluit. Rechts van haar dringt een door het leven getekende man in een verkreukelde trenchcoat zich nog dichterbij, zijn bebaarde gezicht gerimpeld van verwondering. Twee zeer verschillende levens, bij elkaar gebracht door dezelfde onweerstaanbare nieuwsgierigheid.

De schilder, die werkt in die warme Amerikaanse verteltraditie, geeft ons meer dan alleen een grap. Vlekkerig licht verzacht elke rimpel en elke gouden knoop. Losse, gestructureerde penseelstreken houden het park wazig, zodat niets de aandacht afleidt van deze drie naar elkaar toe gebogen hoofden. Het is een stille beschouwing over hoe nieuwsgierigheid de afstanden tussen ons doet verdwijnen. Jong en oud, gepolijst en versleten, we buigen ons allemaal naar dezelfde kleine mysteries. In die zachte, menselijke overlap merken we dat we op verrassende, tedere wijze met elkaar verbonden zijn.