Aan het einde van de weg

Het Johannisfriedhof is een kerkelijke begraafplaats in Neurenberg met historische en artistiek waardevolle bronzen epitafen en cultureel en historisch belangrijke liggende (gestandaardiseerde) grafstenen en begraafplaatsen van de Neurenbergse bevolking uit meer dan vijf eeuwen. Vanwege zijn historische bezienswaardigheden is het Johannisfriedhof een bestemming voor begraafplaatstoerisme en een halte op de historische mijl van Neurenberg. De kern van het latere Johannisfriedhof was een zogenaamde Siechkobel (leprozenhuis) voor melaatsen in 1234. In 1238 keurde paus Gregorius IX hier een begraafplaats met kapel goed, die rond 1250 de voorloper was van de Johanneskerk. In de jaren daarna werd dit kerkhof niet alleen door de bewoners van de Siechkobel, maar ook door boeren uit de omgeving als begraafplaats gebruikt. Het koor van de huidige Johanneskerk werd in 1377 ingewijd, het schip in 1395. De kapel is sindsdien nauwelijks van uiterlijk veranderd: Rond 1395, ter gelegenheid van een pestepidemie, werd de ruimte rond de Stephansdomkapel (voorloper van de Holzschuher kapel), die in dat jaar werd ingewijd, ook gebruikt als begraafplaats voor slachtoffers van de ziekte. Deze begrafenissen buiten de muren waren ook in de volgende 15e eeuw een uitzondering. Pas toen epidemieën de capaciteit van de kerkhoven rond de kerken van St. Sebald en St. Lorenz, St. Jacob en het Heilig-Geist-Spital te boven gingen, vond deze stap plaats, waarbij het grafveld ten westen van de Stephanskapel waarschijnlijk in 1427 en 1457 werd uitgebreid. Nadat de hygiënische omstandigheden op de kerkhoven binnen de stadsmuren aan het eind van de 15e eeuw onhoudbaar waren geworden, vaardigde de vorst van de keizerstad Neurenberg, keizer Maximiliaan I, op 31 oktober 1518 een mandaat uit volgens welke alle begrafenissen in tijden van pest buiten de stadsmuren moesten plaatsvinden. Op basis hiervan kon het stadsbestuur, zelfs tegen het bezwaar van de geestelijkheid in, afdwingen dat voor de