Vos in de sneeuw

Op een ijskoude winterdag werd er gewaarschuwd: "Wat je ook doet, blijf thuis en ga NIET op pad!" Dat was het startsein om op mijn fiets door bevroren sneeuw te ploegen en in een trein te springen. Toegegeven, mijn hartslag moet torenhoog zijn geweest, aangezien onze treinen al bij het minste teken van 'weer' ontregeld zijn. Dus ik wist dat dit een riskante onderneming zou worden. Ik had geen idee of ik ooit zou aankomen en aan de terugreis dacht ik liever helemaal maar niet.

Maar... het werkte! Na een paar uur reizen was ik waar ik wilde zijn. Mijn aanvankelijke euforie maakte echter al snel plaats voor twijfel. Jeetje, het sneeuwde wel erg hard! De paden waren onzichtbaar geworden en ik had geen idee waar ik precies liep. Er was niemand buiten, want iedereen was - zoals gewoonlijk - wijzer dan ik. En wat was het koud! Met ons doorgaans zeer milde klimaat was ik daar helemaal niet op voorbereid, het leek alsof het elke minuut harder sneeuwde en de talloze sneeuwvlokken verblindden mijn zicht, waardoor ik achteruit moest lopen. Met elke stap nam mijn twijfel toe. Toen het bijna onmogelijk werd om tegen de harde wind in te lopen, besloot ik even uit te rusten. “Wat dacht ik? Alsof er een vos zou verschijnen in zo'n sneeuwstorm. Ook vossen waren slimmer dan ik! En wat als het nooit zou stoppen met sneeuwen? Zou je echt ingesneeuwd kunnen worden? Zou het niet verstandiger zijn geweest om gewoon thuis te blijven en Netflix te kijken? Ik keek naar de lucht en zag de