WHEN TIME STOOD STILL

Dit landschaps kunstwerk toont een vrouw die op de voorgrond staat, uitkijkend over een verlaten duinlandschap. Er staat een klassieke retro caravan, met afgeronde vormen en pastelkleuren die sterk doen denken aan de esthetiek van oude Polaroidfoto’s. De lucht en het zand zijn zacht vervaagd en tonen lichte verkleuringen, alsof het beeld zelf verweerd is door tijd en herinnering.

De duinen en het droge helmgras suggereren een strandomgeving, al blijft de zee buiten beeld. Die afwezigheid versterkt juist het gevoel van melancholie . Je waant je in een herinnering aan een vakantie lang geleden waarbij niet alles scherp of volledig is.
De kleuren bestaan uit warme, verzadigde tinten met een vleug geel, roze en oranje, wat refereert aan het ouderwetse kleurverloop van analoge foto’s. De zichtbare texturen, zoals krasjes en vlekken, dragen bij aan het gevoel dat dit beeld niet alleen een landschap toont, maar ook een innerlijke toestand weerspiegelt: het vasthouden aan een herinnering.

Dit werk kan je laten wegdromen en mijmeren over vroeger, reizen, verlatenheid en herinneringen die langzaam vervagen — net als sporen in het zand.

Het kunstwerk is opgebouwd in een gelaagde collage-stijl, waarbij het beeld een mix is van ( eigen ) fotografie, mixed media schilderingen en digitale bewerking.