Amsterdamse gevels en reflectie

Een rij grachtenpanden staat dicht op elkaar, ramen als ogen, sommige helder, andere donker. In het midden valt een entree op, sterker verlicht dan de rest, alsof daar het verhaal zich concentreert. De reflectie in het water verdubbelt het ritme van ramen en lijnen, maar vervormt het tegelijk, waardoor het beeld iets droomachtigs krijgt. Het is een stadsgezicht, maar het voelt ook als een portret. Niet van een persoon, maar van een plek met geheugen. De kleuren blijven ingetogen, met diepe blauwen en zwarten, en licht dat warm en goud blijft. Door de schilderachtige textuur wordt de architectuur minder strak, meer menselijk. Je ziet niet alleen stenen, je voelt tijd. Dit werk is sterk in een interieur omdat het zowel structuur geeft als sfeer. Het werkt in moderne ruimtes door het grafische ritme van de gevels, en in klassieke ruimtes door de warmte en het historische karakter. Een beeld dat rust uitstraalt, maar dat altijd iets suggereert achter het glas.