Aprilia RSV4 op een nachtcircuit

Ik heb deze Aprilia RSV4 geschilderd zoals ik hem ervaar: levendig, evenwichtig en rustig wachtend op een leeg racecircuit terwijl de schemering plaatsmaakt voor de nacht. De motorfiets staat op zijn zijstandaard, maar niets aan hem straalt stilstand uit. Zijn matzwarte en vurig rode carrosserie vangt de gloed van de stadionschijnwerpers op, en ik heb mijn penseelstreken los en dik laten lopen, zodat je de motor bijna kunt horen ademen.

De hemel is waar mijn hart naartoe ging. Ik heb diep indigo met vurig oranje vermengd, en liet de twee op elkaar botsen zoals moed en twijfel elkaar ontmoeten. Daaronder weerspiegelt het natte asfalt datzelfde drama; de reflecties zijn in gedurfde, impasto-achtige veegbewegingen over het doek getrokken. De tribunes en pitgebouwen leunen in de verte, stille getuigen van een machine die gebouwd is voor snelheid.

Voor mij gaat dit schilderij over het moment vóór de beweging, die ingehouden adem die we allemaal kennen. We dragen elk ons eigen racecircuit met ons mee, onze eigen bochten die we moeten nemen. Ik wilde dat het licht en de schaduw ons eraan herinneren dat schoonheid vaak schuilt in spanning, in de ontmoeting tussen koele kalmte en warm vuur. Kom dichtbij, en ik hoop dat je dezelfde aantrekkingskracht naar de horizon voelt als ik.