Astronaut in de nacht

Astronaut in de nacht schilderij plaatst een enkele figuur in wit ruimtepak midden op een grijs, kraterrijk oppervlak. Achter hem strekt zich een pikzwarte hemel uit waarin één felle lichtbron als een ster staat te branden en lange stralen om zich heen werpt. Zijn vizier vangt dat licht op in een warme gouden weerkaatsing.

Wat dit beeld zo krachtig maakt is de leegte eromheen. Er is niets anders dan stof, kraters en een enkele voetafdruk die verraadt dat hij hier gelopen heeft. Zijn schaduw valt scherp en langgerekt naar rechts over de grond, benadrukt door het harde licht zonder atmosfeer om het te verzachten. Linksonder komt nog net een stukje van het landingsvoertuig in beeld, met goudkleurige folie die oplicht tegen het grijs. Alles daarbuiten is stilte.

De koele grijstinten met dat felle wit geven het werk een strakke en indringende uitstraling. In een werkkamer, een moderne hal of boven een bureau doet het precies wat je zou willen.

Wie geboeid raakt door ruimtevaart, door de eerste maanlandingen of gewoon door beelden van totale eenzaamheid, vindt hier iets om lang naar te kijken. Eén mens, en verder niemand binnen honderdduizenden kilometers.