Badganger in gebroken licht

Ze staat in het midden van de verscheurde wereld, stil maar ongebroken. Haar hoofd helt zachtjes schuin, één arm is naar haar haar geheven in een gebaar zo oud als de tijd, terwijl haar andere hand stevig op haar heup rust. Om haar heen vallen zachte handdoeken in lichte plooien, teder tegen de scherpe geometrie van haar omgeving. Dit is een intiem moment, vastgelegd en vastgehouden in wisselende vlakken van kleur en licht.

Het schilderij spreekt de taal van het kubisme en het futurisme, en breekt het alledaagse op in prisma’s en facetten. Vlakbij staat een houten bank, gedrapeerd met een doek, terwijl andere kledingstukken in zware plooien hangen. Rechtsboven opent zich een strandparasol als een waaier, en hoge kluisjes staan als stille getuigen. Onder haar voeten golven ruitvormige tegels over de vloer in een ritmische dans.

Warme oker-, sienna- en bruintinten omarmen koelere blauw- en grijstinten, waardoor warmte en rust tot één geheel versmelten. In deze stilte van het badhuis wordt het alledaagse heilig. We herkennen onszelf in haar stilte, in de gedeelde menselijke behoefte om even stil te staan, te ademen, gewoon te zijn. Hier verdeelt fragmentatie niet. In plaats daarvan brengt het elke hoek, elke tint samen tot één stralend geheel dat teder, eerlijk en intens levendig aanvoelt.