Buick Riviera bij zonsondergang in de heuvels

Toen ik me dit schilderij voorstelde, zag ik de Buick Riviera niet als een machine, maar als een reiziger die even pauzeert aan het einde van de dag. Ik heb hem in een driekwart vooraanzicht op een stoffige zandweg geplaatst, waarbij de diep marineblauwe carrosserie bijna in de schaduw opgaat, alsof hij de nacht met zich meedraagt.

Boven werd de lucht mijn plek om te ademen. Ik bouwde de wolken op in amber, goud en leiblauw met dikke impasto-streken, waarbij ik de verf uit het doek liet oprijzen als weer dat je kon aanraken. De glooiende heuvels volgden in gebrande sienna en oker, ruw en onrustig.

Chiaroscuro, het spel van fel licht tegen diepe duisternis, leidde elke keuze. De laagstaande zon glijdt over de motorkap en het dak, en het chroom vangt de warmte op in kleine heldere flitsen langs de bumper, de sierlijsten en de wielen.

Voor mij vertegenwoordigt de Riviera een moment waarop Amerikaans design het aandurfde om zowel gedurfd als gracieus te zijn. Door hem tegen de ongetemde natuur te plaatsen, voelde het als een stil gesprek tussen wat wij bouwen en wat er altijd al is geweest.

Ik hoop dat je die stilte ook voelt: het wegsterven van het gezoem van de motor, het licht dat nog even blijft hangen, en het gevoel dat elke reis nog steeds toebehoort aan het land eronder.