Buick Riviera in de schemering op de Ochre Trail

Als ik de Buick Riviera schilder, schilder ik niet alleen een auto. Ik schilder een herinnering aan de open weg, het soort dat we allemaal ergens in ons meedragen. In dit werk heb ik de Riviera uit 1963–1965 op een stoffig okerkleurig pad geplaatst, net op het moment dat de zon ondergaat. De linkerkant van de lucht gloeit in oranje, geel en crèmekleurig, terwijl de rechterkant donkerder wordt in leigrijs en diepblauw, een stormachtige schemering die aanvoelt als een stille waarschuwing.

Ik heb met dik impasto gewerkt en de olieverf in zware, vegende streken aangebracht. Je kunt elke beweging van mijn penseel zien, en ik wilde dat die energie de scène levendig zou maken, bijna alsof ze in beweging is. De glanzende marineblauw-zwarte carrosserie vangt warm amber en goud op langs de onderste panelen en de motorkap, terwijl koele blauwe accenten de daklijn volgen en de lucht in hun weerspiegeling vasthouden.

Ik heb lang stilgestaan bij de details die dit ontwerp tijdloos maken: de vloeiende carrosserielijnen, de brede chromen grille, de vier koplampen, de glanzende chromen bumper en de stalen velgen die het laatste licht vangen. Voor mij gaat dit schilderij over licht en schaduw die naast elkaar bestaan. Misschien vind je er wel je eigen weg in.