De Concorde boven het gouden Manhattan

Zolang ik me kan herinneren ben ik al dol op vliegtuigen, en geen enkel toestel heeft mijn hart ooit zo geraakt als de Concorde. Het schilderen ervan voelde als een daad van toewijding. Ik wilde dat adembenemende moment van de opstijging vastleggen, wanneer de uitgestrekte deltavleugels zich naar het licht kantelen en het hele vliegtuig zich van de aarde lijkt los te maken. Haar iconische, naar beneden gebogen neus wijst naar de hemel, scherp en trots, en trekt met pure snelheid een diagonale lijn die je blik omhoog trekt.

Ik heb de lucht opgebouwd uit dikke, expressieve penseelstreken, waarbij ik de gouden zon in oranje, oker en warm amber over het doek liet schijnen. Onder haar heb ik Manhattan weergegeven zoals ik het me in mijn hart heb bewaard: Central Park genesteld tussen de torens, de Brooklyn Bridge glinsterend boven de East River, wolkenkrabbers die oprijzen uit de zachte ochtendnevel.

De warme schaduwen langs haar zilveren onderkant dragen voor mij het gewicht van nostalgie. Dit schilderij is mijn eerbetoon aan de gouden eeuw van de luchtvaart, aan het wonder van de supersonische vlucht, en aan de ingenieurs en dromers die de horizon durfden na te jagen, sneller dan het geluid. Als ik naar haar kijk, voel ik diezelfde kinderlijke verwondering die ik altijd al voor het vliegen heb gekoesterd.