De bewaker van de miststenen

Ze stapt vastberaden door een oeroud landschap van mos, mist en oude stenen, waarvan het oppervlak doorkruist is met runen - tekens van een vergeten taal die alleen door de aarde zelf begrepen wordt. Haar jurk, half van zacht mos, half van donkere veren, lijkt geworteld in de grond en verwant aan de hemel.

In haar rechterhand draagt ze een artefact - een ronde glazen schijf met pulserend licht erin, delicaat en levend, als een gevangen zon of een oude herinnering. Het is geen spiegel - maar een oog.

Daarachter verschijnt een hert met gloeiende ogen uit de mist, als een verschijning uit de Andere Wereld. Geen dier - een bewaker. Zijn blik ontmoet het onzichtbare, zijn gewei overspant meer dan de ruimte.

De vrouw spreekt niet. Haar aanwezigheid alleen al is genoeg om het evenwicht te bewaren. Tussen leven en herinnering. Tussen het zichtbare en het verlorene.

"The Keeper of the Miststones" is geen deel van een mythe - zij is de oorsprong ervan. Ze staat voor hen die niet vergeten wat de wereld ooit kende voordat het te luid werd.

Een stil portret over overgangen, over de gloed in de mist en over degenen die de toekomst bewaken in de schaduw van oude stenen.