De droom van een kleine ruiter

Toen ik aan dit schilderij begon, wilde ik iets kwetsbaars en vluchtigs vastleggen: het moment waarop een kind gelooft dat ze alles kan worden wat ze maar wil. Hier zit ze dan, een jong meisje in een gestreepte pyjama, met een eenvoudige kookpot op haar hoofd, alsof het een ridderhelm is. Haar houten schommelpaard brengt haar nergens en overal tegelijk naartoe.

Ik liet de bedlamp het emotionele werk doen. De warme, gouden gloed omhult haar en verzacht de kamer, terwijl de hoeken in een rustige blauwe schaduw vervallen. En daar, op de muur achter haar, schilderde ik de waarheid die ze nog niet kan zien — een heldhaftige ruiter met een cape op een galopperend paard, haar toekomstige zelf dat over een open veld raast.

De teddyberen houden de wacht. Het gewatteerde bed wacht geduldig. Elk klein detail fluistert troost, van een kindertijd waarin dromen nog grenzeloos aanvoelen.

Voor mij ziet verbeelding er zo uit: niet groots, maar teder. Een pot wordt een helm. Een hobbelpaard wordt het rijdier van een kampioen. Ik hoop dat je, net als ik tijdens het schilderen, voelt dat onze vroegste dromen het verdienen om geëerd te worden — omdat ze stilletjes bepalen wie we worden.