Deurtje na deurtje

Ken je dat? Je loopt in een stad of dorp, ergens in Europa of daarbuiten, en je ziet ineens een heel oud kromgetrokken houten deurtje dat nog net in haar scharnieren hangt. Of een deurtje dat kunstig bij elkaar gehouden wordt met plankjes, nagels, stukken ijzer en als klap op de vuurpijl: een hangslot.
Sommige oude versleten deurtjes staan op een kier, alsof ze je willen uitnodigen om binnen te komen, om te kijken en te luisteren. Andere hebben een gaatje, of gewoon een gat, waar je doorheen kunt gluren. Stilletjes staan die oude deurtjes hun verleden bijeen te houden. Wie woonden daar? Hoe was het leven van de bewoners?
De deurtjes waar ik warm voor loop zijn geen toeristische blikvangers, maar voor wie het wil zien heeft elk een eigen karakter. Sommige zijn chique met sierlijk hout- of metaalwerk of een bijzondere stenen omlijsting, andere zitten vol krassen en lagen afbladderende verf. Al die deurtjes geven toegang tot een ander tijdperk, tot wat wij mensen maken en achterlaten. Deze collage is een reis door verhalen zonder woorden.
De meeste oude deurtjes vond ik in allerlei smalle steegjes en achterafstraatjes, maar ook in statige lanen met vergane glorie. Mijn project begon in 2012 in Italië, in dorpjes, maar ook in Florence. Daarna volgden Franse en Belgische dorpjes, Parijs en Luik, en New York. In Nederland zie je ze zelden: er zit er eentje tussen die ik in Eindhoven maakte. Nu, in 2025, zet deze collage een punt achter mijn project.