Door het sleutelgat

Dit is een van die boslandschappen die eruit zien alsof ze in een sprookjesboek thuishoren, met hun buitenaardse verschijningen. Ik had deze bomen al eerder gefotografeerd, maar de achtergrond leidde te veel af om goed te werken. Toen ik dus tijdens mijn wandeling door dit bergbos mist aantrof, was ik verheugd dit beeld te kunnen maken van deze verbazingwekkende groep kleine knoestige grijze beukenbomen, terwijl ik me nog niet realiseerde hoe ongelooflijk kwetsbaar deze bomen eigenlijk zijn. Dit kleine stukje bos op de hellingen van een berg in Frankrijk is in de laatste jaren weggevaagd door zware stormen en stortregens, waardoor het er nu allesbehalve betoverend uitziet. Het was hartverscheurend om te zien hoe al mijn favoriete bomen waren omgevallen in de twee jaar dat ik afwezig was. Het is de vergankelijkheid die ik fotografeer, realiseerde ik me. Scènes die er nu zijn en waarvan ik hoop dat ze mij zullen overleven, maar waarvan ik vrees dat ze dat niet zullen doen. Ik wil de magie van deze bossen delen om hopelijk bij anderen hetzelfde gevoel van verwondering teweeg te brengen dat ik voel als ik er naar kijk. Deze verbazingwekkende kleine bomen, die zonder rijm of reden gegroeid lijken te zijn (wat me, eerlijk gezegd, erg aanspreekt) met neonkleurige lenteblaadjes eraan... ze vertellen een verhaal van overleven, van de magische kant van de werkelijkheid, ook al is het maar voor een moment in de tijd