Eeuwigheid in balans

Een adembenemende sculptuur rijst op in een eindeloze, dorre vlakte en versmelt het concept van tijd en de kosmos. Twee reusachtige zandlopers, samengevlochten door een spiraalvormige stenen structuur, rijzen majestueus de hemel in. Hun glazen lichamen vangen het universum op, met sterrenstelsels, nevels en sterren die in de bollen van de klokken zweven, alsof ze zelf de oorsprong van tijd en ruimte zijn.

De lucht achter de sculptuur is een caleidoscoop van kleuren - een zachte overgang van de warme oranje- en goudtinten van de zonsondergang naar de diepblauwe en violette uitgestrektheid van de nachtelijke hemel. Wolken drijven rustig langs het firmament en verlenen het tafereel een melancholische rust. Ruige bergketens strekken zich uit op de achtergrond en omlijsten het beeld met een natuurlijke wildheid.

Een eenzame figuur in een lichtgekleurd, vloeiend gewaad staat voor de gigantische constructie. Haar kleine silhouet benadrukt de monumentale omvang van de zandlopers. Het lijkt alsof ze de onbegrijpelijkheid van de eeuwigheid wil vatten - of misschien dient ze als getuige van een waarheid die de menselijke verbeelding te boven gaat.

De grond is gebarsten en droog en symboliseert de vergankelijkheid van de materiële wereld in contrast met de tijdloze schoonheid van de kosmische zandlopers. Het werk nodigt de kijker uit om na te denken over de stroom van de tijd, het belang van het moment en de rol van de mens in het universum. Het is een eerbetoon aan de balans tussen de krachten van het universum en de tijd.