Gebroken reflectie in het machinetijdperk

Een vrouw leunt naar haar eigen spiegelbeeld toe, terwijl ze met één hand over het verbrijzelde glas reikt om de vingertoppen van haar spiegelbeeld te raken. Weergegeven in de scherpe vormentaal van het kubo-futurisme, lost haar lichaam op in een mozaïek van driehoeken en trapeziums, waarbij elk facet een ander lichtvlak vangt. Haar gelaatstrekken blijven indrukwekkend: donker omlijnde ogen die strak vooruit staren, een krachtige neus, rode lippen die de geometrie verankeren in iets menselijks.

De spiegel staat rechtop en is lichtjes schuin geplaatst; de lijst is opgebouwd uit oker, bruin en Venetiaans rood. Daarin versplinteren grillige witte barsten haar spiegelbeeld, waardoor een enkel gebaar verandert in een studie van verdeeldheid. Waar haar hand het glas raakt, botsen werkelijkheid en illusie.

Achter haar dringt het machinetijdperk zich op. Links draait een grijs tandwiel, een gouden tandwiel zweeft vlakbij haar hoofd en constructiebalken doorsnijden de compositie. Fragmenten van Cyrillische sjabloonletters zweven over een collage van verweerd papier en blauwdruktexturen.

Het kleurenpalet – krachtig rood, diep zwart, mosterdgeel, koel staalblauw – geeft de scène een rusteloze energie. Dit is een beschouwing over een versplinterde identiteit, over het zelf dat wordt geobserveerd en in twijfel getrokken, en over de spanning tussen het organische lichaam en een onverzettelijke industriële wereld.