Herfst Weerspiegeling

Dit vijvertje bezocht ik heel vaak met mijn grootmoeder, die er een punt van maakte om mij het buitengewone in het gewone te laten zien. Zij heeft mij een diep geloof in de magische kant van de werkelijkheid bijgebracht, waar ik het zo vaak over heb en dat een van de hoofdthema's van mijn fotografie is. Nadat ik een doos met dia's had gekregen die mijn moeder van mij had gemaakt toen ik nog maar twee jaar oud was, waarop ik voor grote bomen stond, tussen enorme wortelstelsels en op bospaden, besloot ik haar voetsporen na te trekken. Het was het laatste jaar dat ze nog niet gehinderd was door de ziekte van Parkinson en dus zijn er geen latere dia's of foto's meer die ze van mij maakte toen ze met mij aan het wandelen was. Ik heb alle dia's op volgorde gelegd en haar voetstappen nagetrokken. Soms kostte het me veel tijd om de juiste plek te vinden, maar het gaf mij ook ongelooflijk veel voldoening, te weten dat zij de vooruitziende blik had gehad om mij te fotograferen met bomen die jaren later, zelfs voordat ik deze dia's zag, deel gingen uitmaken van mijn foto portfolio. Dit is een van de plekken die zij op de foto zette met mij als peuter tussen de bomen. Haar compositie natuurlijk heel anders, in die tijd hadden maar weinig mensen veel lenzen op hun camera, maar ik had het geluk te kunnen fotograferen in prachtige herfstomstandigheden met stilstaand water. Dit is een project die me veel voldoening geeft en ook een zeer persoonlijk project, maar ik ben er zeker van dat zij het prachtig zou hebben gevonden