Het boek dat ademt

Het boek dat ademt Sommige verhalen weigeren stil te blijven zitten. In *Het boek dat ademt* stijgt een antiek boek op naar een zachte, bewolkte hemel, met een donkere leren kaft die door handen en de jaren is versleten. De bladzijden liggen niet meer plat. Ze scheuren, krullen om en komen omhoog, en worden zo tot vleugels. Uit de open rug vliegt een zwerm de lucht in. Boerenzwaluwen met diepblauwe ruggen en warme, roodbruine kelen snijden door de lucht. Rechtsboven spreidt een grote uil zijn gevlekte vleugels uit, waakzaam over kleinere uilen en de snelle vluchten van vinken en mussen. Bleke stukjes papier dwarrelen tussen hen door, zodat je even niet kunt zien waar de pagina ophoudt en de veer begint. Het kleurenpalet omhult je zacht — gedempt blauw, leigrijs, crème en warm oker, als een half vergeten herinnering. Je blik dwaalt langs een rustige diagonaal, van het zware boek beneden naar de vogels die vrij boven je zweven. Dit is wat lezen met ons doet. Een verhaal dringt stilletjes binnen en vertrekt getransformeerd, terwijl het stukjes van onszelf meeneemt naar de open lucht. Het schilderij herinnert ons eraan dat verbeelding niet te bedwingen is, en dat elk boek dat we openslaan op zijn eigen manier leeft — ademt, wacht, klaar om de vlucht te nemen.