Het meisje en de wolk

"Het meisje en de wolk" toont een verstild moment in een vervreemdend landschap. Een jong meisje, klein en kwetsbaar, staat aan het begin van een monumentaal doolhof van roestige stalen platen, herkenbaar als het werk van Richard Serra. De platen rijzen hoog boven haar uit, hun roestige huid warmt op in het diffuse licht, en hun ronde vormen lijken haar langzaam te omarmen of misschien te vangen.
In haar hand houdt ze een dun touwtje. Aan het einde daarvan zweeft een kleine wolk — een stukje lucht dat zich heeft laten temmen, zacht en wit tegen de harde, roestige massa. De wolk lijkt licht en ongrijpbaar, maar volgt het meisje als een trouwe metgezel.
Samen zetten ze een eerste stap in het labyrint van staal.

Het beeld roept vragen op: wie leidt wie, het meisje of de wolk? Is het een spel van controle of van overgave? Met subtiele fotografische manipulatie vervaagt de grens tussen werkelijkheid en droom.

Het meisje en de wolk is een poëtisch beeld over kwetsbaarheid, verlangen en de zoektocht naar richting in een wereld van kolossale vormen en verleidingen