Het uur van de motten

In een kamer die baadt in melancholisch mosgroen, zit een vrouw met een droevige uitdrukking voor een toren van oude boeken die door de tijd zijn overwoekerd. Haar vingers rusten zachtjes op een kristallen bol die van binnenuit mysterieus gloeit - alsof hij het gebroken licht van herinneringen uit het verleden herbergt.

Haar jurk van diepgroen fluweel lijkt uit een ander tijdperk te komen, de kraag is gemaakt van verdorde bladeren - sporen van verval, maar ook van de waardigheid van het ouder worden. In haar haar zijn kleine lokken gewikkeld, als overblijfselen van vergeten machines of gedachten die eindeloos ronddraaien.

Delicate vlinders zweven om haar heen, sommige getekend, sommige alsof ze leven. Het lijken geanimeerde flarden van gedachten, als dwalende herinneringen die noch hier noch daar zijn. Op de achtergrond hangt een antieke wandklok - de wijzerplaat is verweerd, de wijzers staan stil, op de rand van het uitdoven van de tijd.

Deze scène is een visueel gedicht over verlies, herinnering en blijven hangen in de tussenruimte. De vrouw lijkt te wachten op iets dat niet meer komt - of er al lang is, alleen niet zichtbaar.

"Die Stunde der Falter" staat symbool voor de fragiele relatie tussen kennis en emotie, tussen verleden en heden. Een beeld van stille diepte dat fluistert in plaats van spreekt - en juist daarin ontvouwt het zijn grootste kracht.