Jan Stobbaerts, De zeug

Een grote zeug staat alleen in het beeld, schuin van voren gezien. Haar lijf is bleek roze-oker, bijna vleeskleurig, met een zware, doorgezakte buik die bijna de grond raakt; de huid is bijna doorschijnend geschilderd, met hier en daar een grijze schaduw onder de buik. De kop hangt laag, de snuit wijst naar links, de oren zijn slap naar voren gevouwen. Achter haar gaat een donkere opening schuil, met daarin een groen geschilderde deur; rechts staat een ruwe houten schutting en een afbladderende bakstenen muur met witte kalkplekken. De grond is een mengeling van stro, aarde en mest, met korte, krassende streken in geel, grijs en bruin. Het licht valt vlak en grijs, zonder harde schaduwen. Linksonder is een ronde stempel of verzamelaarsmerk zichtbaar, rechtsonder de zwierige signatuur van de schilder.
Stobbaerts portretteert het dier zonder enige idealisering en zonder verhaal: geen boer, geen biggen, geen stalgenoten. Juist daardoor krijgt de zeug iets monumentaals, bijna waardigs. De verf is schraal en snel opgebracht, met lange halen over de flanken en korte tikken in de modder; op sommige plaatsen blijft de doekgrond zichtbaar. Het palet van roze, oker, grijsgroen en umber is warm en aards. Zo staat dit doek in de traditie van het realistische dierenstuk, waarin het gewone boerderijdier tot onderwerp van aandacht wordt gemaakt.
Jan Stobbaerts (Antwerpen 1838 - Schaarbeek 1914) groeide op in Antwerpen en schilderde zijn hele leven vee, stallen en molens. Hij studeerde aan de Antwerpse academie en wordt beschouwd als de belangrijkste Belgische veeschilder van zijn generatie, een realist die de zeventiende-eeuwse Vlaamse traditie nieuw leven inblies. Zijn werk is opgenomen in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen. Een sober, karaktervol werk voor een landelijk interieur.