Kathedraal van Vlees

Dit werk is confronterend en compromisloos. Een demonisch gelaat staart de kijker aan met een grijns die niets wil verleiden, maar ontmaskeren. Uit zijn schedel rijzen twee kerkelijke torens op als hoorns — gotisch, verweerd, onmiskenbaar herkenbaar. Het heilige is hier geen tegenkracht van het monster, maar er onlosmakelijk mee vergroeid. Geloof en dreiging delen hetzelfde lichaam.

De huid is ruw, gebarsten, bijna steenachtig. De tanden zijn bloot, niet in woede maar in zekerheid. Dit wezen weet wie het is — en waar het vandaan komt. De torens dragen kruisen, maar ze staan scheef, alsof zelfs het symbool van verlossing onder spanning staat. Het beeld suggereert geen simpele aanklacht, maar een ongemakkelijke vraag: wanneer wordt macht heilig verklaard, en wanneer wordt heiligheid macht?

Het contrast tussen architectuur en vlees is het kloppend hart van dit werk. Structuren die normaal bescherming en orde symboliseren, zijn hier letterlijk geïnternaliseerd. Niet als last, maar als wapen. Dat maakt het beeld zo effectief: het is niet luid, maar onontkoombaar. Je kunt niet wegkijken zonder iets te voelen schuren.

Als print is dit een uitgesproken statement. Het past niet in elke ruimte, en dat is precies de bedoeling. Dit is kunst voor wie durft te kijken naar de schaduwkanten van systemen, mythes en instituten. Voor wie begrijpt dat monsters zelden van buiten komen — ze worden gebouwd, gevoed en bekroond.

Dit werk choqueert niet om te choqueren. Het onthult. En wat het laat zien, blijft hangen.