La Baigneuse: Rustig getij bij zonsondergang

Ze staat op de plek waar de lucht en de zee elkaar raken, haar rug rust lichtjes tegen het verweerde hout van een oude strandhut. In haar okerkleurige jumpsuit, zo warm als het zand onder haar blote voeten, lijkt ze helemaal thuis te horen in dit stille uur. Een handdoek hangt losjes aan haar hand. Haar blik dwaalt ver over het water, ergens voorbij de horizon, naar een plek die alleen zij kan benoemen.

De houten hut draagt de sporen van vele seizoenen. De planken, geschilderd in goud en bruin, bewaren de herinnering aan zon en zout. Achter haar leunt ook een zachte schaduw, alsof het licht zelf haar gezelschap wil houden.

De oceaan strekt zich uit in zachte stroken van blauwgroen en grijs, terwijl de kleine golven zachtjes naar de kust fluisteren. Boven opent de lucht zich in perzik, roze en vervagend blauw – dat tedere moment waarop dag en nacht de wereld tussen zich in laten voorbijgaan.

Meeuwen bewegen zich door deze stilte. Vijf glijden boven ons hoofd in eenvoudige inktstreken, drie blijven hangen op het natte zand bij de vloed. Ze horen hier thuis, en in deze stilte horen wij dat ook.

De aquarelverfvlekken voeren ons mee naar haar eenzaamheid. We voelen haar kalmte, haar verlangen, haar vrede. We staan naast haar, kijken uit over de zee en herinneren ons onze eigen momenten van bezinning.