Lotus Europa bij de gouden Toscaanse schemering

Toen ik deze Lotus Europa schilderde, was ik niet alleen op zoek naar een auto. Ik was op zoek naar een gevoel dat ik me herinner van lange zomerse ritten, toen de weg leek te weten waar ik heen moest. Hier staat de kleine, British Racing Green sportwagen op een grindpad, schuin naar mij toe gericht alsof hij even is gestopt om op adem te komen. Het laatste licht van de dag stroomt over de Toscaanse heuvels en verzamelt zich langs de deur, warm en goudkleurig, bijna teder.

Ik laat mijn penseelstreken los en zichtbaar. Impressionisme gaat voor mij over het vangen van licht voordat het wegglipt, niet over elk perfect detail. De stenen op de weg, de lange schaduwen die zich achter de auto uitstrekken, de herfstbomen die oranje gloeien aan de rand van het doek: elk is een vluchtig moment dat ik wilde vasthouden.

Aan de linkerkant staan twee verweerde stenen pilaren op wacht onder slanke cipressen, als een uitnodiging tot een landgoed dat we nooit helemaal zullen bereiken. Daarachter klimt een kronkelende weg de glooiende heuvels in, die overgaan in zachte blauwe en paarse tinten.

Dit schilderij herinnert me eraan dat schoonheid vaak schuilt in de pauze tussen reizen door. Ik hoop dat het jou ook die stille, gedeelde warmte laat voelen.