Ode aan Corneille – Ooggetuige

Een vogel, bloemen en vooral heel veel kleur. Ooggetuige ontstond vanuit mijn liefde voor het werk van Corneille. Zijn vogels, bloemen, felle kleuren en bijna kinderlijke vrijheid spreken me enorm aan.

In mijn eigen versie zit een eigenwijze vogel midden tussen uitbundige bloemen en bladeren. Alsof hij daar al uren zit en precies in de gaten houdt wat er gebeurt. Zijn grote oog kijkt je aan. Of misschien kijkt hij juist dwars door je heen.

Rood, oranje, groen, turquoise en blauw buitelen over elkaar heen. De zwarte lijnen houden de vormen bij elkaar, terwijl de achtergrond juist los en schilderachtig blijft. Onderaan staat die knalrode bloempot bijna brutaal buiten het kader. Precies zo’n detail waar ik blij van word.

Wat mij aantrekt in Corneille is die vrijheid. Kunst hoeft niet ingewikkeld of keurig te zijn om iets met je te doen. Een vogel mag enorm zijn. Een bloem mag knalrood worden. En perspectief? Dat mag best even met vakantie.

Ik heb die vrijheid meegenomen en er mijn eigen kleurrijke wereld van gemaakt.

Een knipoog naar Corneille. Een vogel die alles ziet. En een flinke dosis kleur die nergens toestemming voor vraagt.