Onder het oppervlak

schilderij ademt energie en diepte, opgebouwd uit lagen van turquoise, blauw, grijs, zwart en accenten van beige en wit. De compositie is krachtig en verticaal, waarbij kleurvlakken en texturen in elkaar overgaan en contrasteren. Het oog wordt onmiddellijk naar het heldere turkoois in het midden getrokken, dat fungeert als visuele ademruimte tussen de complexere structuren eromheen.

De textuur van het werk is uitgesproken: sommige delen zijn glad en transparant, terwijl andere juist opgebouwd zijn uit dikke verfpartijen met korrelige, bijna gebarsten oppervlakken. Deze afwisseling suggereert een landschap van gelaagdheid – alsof het doek zelf een oppervlak is dat door de tijd is gevormd.

Wat het werk uniek maakt, is de wisselwerking tussen licht en donker: de zwarte partijen lijken diepte te creëren, alsof er iets onder het oppervlak schuilt, terwijl de lichte kleuren bovenop liggen als sporen van lichtval of erosie. Het geheel roept associaties op met verweerde muren, stedelijke reflecties in water of zelfs satellietbeelden van een kustlijn – zonder ooit concreet te worden.