Studebaker Starliner op een gouden weg

Toen ik deze Studebaker Starliner schilderde, was ik niet op zoek naar een auto. Ik was op zoek naar een gevoel. Dat rustige uurtje waarin de zon laag aan de horizon hangt en alles goudkleurig wordt, waarin een onverharde weg minder als een route en meer als een herinnering aanvoelt.

Ik heb het tafereel opgebouwd met dikke, impasto-achtige penseelstreken, waarbij ik de verf in opstaande ribbels aanbracht, zodat het licht op het doek zelf kon weerkaatsen. De crèmekleurige carrosserie gloeit waar de zon van het gouden uur haar raakt, en de chromen wieldoppen flitsen als kleine herinnerde momenten. Die elegante staartvinnen rijzen zachtjes op aan de achterkant, een rustig gebaar van optimisme uit een ander tijdperk.

Rondom de auto strekt droog, goudkleurig gras zich uit over glooiende heuvels die overgaan in wazig oranje en violet. Boven drijft een lavendelblauwe lucht in losse penseelstreken, kalm en zonder haast. Ik heb gekozen voor warme schaduwen van pruim en bruin in plaats van zwart, omdat zelfs de duisternis hier zacht aanvoelt.

Voor mij gaat dit schilderij over de reizen die we allemaal delen. Ieder van ons heeft wel eens op zo’n weg gestaan, onzeker en hoopvol tegelijk. De Starliner wacht, met stille motor, en nodigt je uit om even met mij stil te staan. Misschien herken je je eigen verhaal in dit licht. Als dat zo is, reizen we samen.