Werelderfgoedstad Quedlinburg

Quedlinburg is een stad aan de rivier de Bode ten noorden van het Harzgebergte in het district Harz in Saksen-Anhalt.
De stad, die in 922 voor het eerst in een document wordt genoemd en in 994 stadsrechten kreeg, was van de 10e tot de 12e eeuw de zetel van het koninklijke palts van wereldlijke heersers die met Pasen werden bezocht en bijna 900 jaar lang van een vrouwenklooster.
In de historische oude stad met zijn geplaveide straatjes, kronkelende steegjes en pleintjes staan ruim 2000 vakwerkhuizen uit acht eeuwen.

Met een historisch stadscentrum dat zich over meer dan 80 hectare uitstrekt, is Quedlinburg een van de grootste gebiedsmonumenten in Duitsland.

Zijn gesloten middeleeuwse stadsplan en zijn enorme voorraad vakwerkhuizen getuigen van meer dan zes eeuwen vakwerkbouw in een unieke kwaliteit en hoeveelheid. Gebouwen uit alle stijlen en perioden maken Quedlinburg tot een schoolvoorbeeld van de ontwikkeling van vakwerkbouw bij uitstek.

De collegiale kerk St. Servatius met zijn beroemde domschat, de duizend jaar oude Wipertikirche en de overblijfselen van het klooster St. Maria op de Münzenberg herinneren aan de voorrang die deze plaats had voor de Ottoonse heersers in de 10e eeuw. De verkiezing van Hendrik, hertog van Saksen, tot koning in 919 legde de basis voor het ontstaan van de eerste Duitse staat. Hij werd begraven in zijn favoriete paleis op de Schlossberg van Quedlinburg in 936. Het vrouwenklooster dat zijn weduwe Mathilde in hetzelfde jaar stichtte, groeide uit tot een hoogstaande politieke en culturele metropool van het rijk. Als paaspaleis van de Ottoonse keizers en plaats van belangrijke hofdagen en synoden stond Quedlinburg meer dan 100 jaar in het middelpunt van de gebeurtenissen.

Op 17 december 1994 werd Quedlinburg, ruim 80 hectare historische binnenstad met Stiftsberg, Münzenberg en Wiperti, uitgeroepen tot universeel erfgoed.