F-4 Phantom II stijgt op

Ik heb altijd het gevoel gehad dat vliegtuigen meer vervoeren dan alleen metaal en brandstof; ze vervoeren ook verlangen. Toen ik deze F-4 Phantom II schilderde, wilde ik dat gevoel in mijn handen vasthouden. Elke penseelstreek van dikke, gelaagde verf werd een kleine daad van toewijding. De impasto-ribbels vangen het licht op, net zoals een herinnering een moment vasthoudt dat we niet helemaal kunnen loslaten.

Kijk hoe de straaljager stijgt, steil en zonder aarzeling, terwijl zijn marinegrijze en witte romp afsteekt tegen een hemel die gloeit van oker en gebrand oranje. Beneden kolkt de oceaan donker en onrustig, en het vliegdekschip houdt zich stabiel te midden van de deining. Ik heb de horizon met opzet laag geplaatst, zodat we omhoog kijken en het vliegtuig heroïsch en levendig overkomt.

Ik heb lang stilgestaan bij de twee motorinlaten, de raketrails onder de vleugels, de sporen van uitlaatrook die zich achter het schip ontvouwen. Deze details zijn belangrijk voor mij omdat ze een verhaal van moed en vertrek in zich dragen.

Het schilderen van deze Phantom herinnert me eraan waarom ik van deze machines houd. Ze getuigen van veerkracht, van de stille kracht die we vinden wanneer we ervoor kiezen om op te stijgen. Ik hoop dat je, als je er voor staat, die opwaartse kracht ook voelt, die gedeelde adem van verwondering.