Gestreepte handdoek, Soft Horizon

Er heerst een stilte in dit schilderij, het soort stilte dat je voelt voordat woorden komen. Een vrouw staat alleen op een zandduin; haar donkerblauwe jurk wordt door de wind opgevangen alsof ze even haar adem inhoudt. Ze kijkt uit over de zee, en we voelen dat ze daar al een tijdje staat, kijkend naar de grijze golven die zich tegen de kust oprollen en weer terugtrekken. Boven haar leunt een gestreepte strandparasol als een stille metgezel, die niets anders beschut dan herinneringen.

Rond haar voeten buigt en trilt het goudkleurige duingras. Verspreide schelpen liggen in het zand, kleine overblijfselen van lang vervlogen getijden, terwijl vlakbij een gevlochten rieten mand staat te wachten, met een doek eroverheen dat zacht is geworden door de zilte lucht. Boven haar zweven meeuwen door een lucht vol dramatische wolken, terwijl hun vleugels de dag naar de schemering dragen.

Het kleurenpalet is koel en aards, met blauwtinten die overgaan in beige en lichtgoud. Losse, gestructureerde penseelstreken laten de wind echt aanvoelen, de oceaan onrustig, het moment kwetsbaar. Dit is eenzaamheid weergegeven met tederheid, een meditatie over stilte en verlangen.

We weten niet wat ze daarbuiten ziet. Misschien is dat juist de bedoeling. In haar stille blik herkennen we iets van onszelf: de pijn en de troost van het alleen zijn met de zee.