Ochtendrust aan zee

Ze staat op de plek waar de zee iedereen herinnert die er ooit naartoe is gekomen op zoek naar rust. Slechts gedeeltelijk gehuld in een lichte, gedessineerde doek, keert een vrouw zich in profiel; haar gebruinde huid wordt verwarmd door een hemel die zweeft tussen ontwaken en loslaten. Haar lange bruine haar valt los, zonder haast, en haar blik dwaalt zachtjes naar beneden, alsof ze luistert naar iets wat alleen de kust kan zeggen.

Naast haar leunt een verweerd houten hutje tegen zijn eigen geschiedenis aan. De planken dragen de blauw-, roest- en grijstinten van talloze getijden, en eronder staat een eenvoudige bank, gehuld in de zachte schaduw van de ochtend. Het strand ontvouwt zich in losse vegen van beige en terracotta, en komt samen met een kalme oceaan, geschilderd in tedere strepen van turkoois en blauw.

Boven opent de lucht zich in crèmekleur, lichtgeel en rustig blauw, onzeker of ze bij de dageraad of de schemering hoort. Zes meeuwen trekken hun bogen door de lucht, dichtbij en ver weg, en leiden onze blik de verte in.

Uitgevoerd in zachte aquarel, ademt het tafereel dankzij nat-in-nat-overgangen en zachte penseelstreken. Het spreekt van eenzaamheid die niet eenzaam is maar vol, van een intiem moment dat we op de een of andere manier herkennen als het onze. Hier staan we even stil. Hier horen we gewoon bij de zee.