Tussen de spiegel en de maan

Ze staat in de stilte van een kamer die met haar mee lijkt te ademen. Met gebogen hoofd en schouders die zacht doorbuigen onder het gewicht van iets onuitgesprokens, draagt ze een wijdvallend nachthemd dat het laatste licht vangt. Om haar heen vloeit diep indigo over in sepia, en vouwt de ene schaduw zich over de andere als een herinnering die ze niet helemaal kan loslaten. Dit is aquarel en inkt op hun meest tedere en onbeschermde manier, waarbij elke penseelstreek in de volgende overloopt en scherpe randen weigert, net zoals verdriet een netjes afgerond einde weigert.

Links van haar toont een spiegel een spookachtige weerspiegeling, bleek en onvoltooid, alsof haar eigen geest aarzelt om haar blik volledig te beantwoorden. Rechts van haar onthult een open deuropening een maanverlichte zee, stil en uitgestrekt, die haar roept naar iets dat zich buiten de muren bevindt die ze kent. Het clair-obscur trekt ons heen en weer tussen deze twee drempels: het innerlijke en het uiterlijke, het herinnerde en het nog te komen.

We herkennen haar, nietwaar? In haar stilte leeft ons eigen verlangen, de pijn van eenzaamheid die ons allen overvalt. Toch is er hier schoonheid, en een vreemde troost. Het schilderij herinnert ons eraan dat reflectie, zelfs in de duisternis, een eigen soort licht is, en dat we nooit zo alleen zijn als we ons voelen.