Frida, Diego en ik, 1949

van Atelier Liesjes

"Diego y yo" was de laatste zelfportretbuste die Frida schilderde. In haar gezicht, op de glabella, bevindt zich de vorm van een derde oog waar het beeld van Diego Rivera naar voren komt, en daaruit verschijnt nog een derde oog. Het echtpaar had elkaar in 1922 ontmoet; in 1928 begon hun romance, en het jaar daarop trouwden ze. In dit werk verwijzen de samensmelting van beide figuren en de tranen die over Frida’s jukbeenderen rollen naar de turbulente en gepassioneerde relatie die ze decennialang hadden. Dualisme, een veel voorkomend thema in haar productie dat verband houdt met haar persoonlijke ervaringen en de menselijke en universele dialectiek – lichaam en geest, zon en maan, leven en dood – komt hier naar voren in het contrast tussen Frida en Diego’s beeld, dat verwijst naar het vrouwelijke en mannelijke. Dezelfde motieven werden ontvouwd in een ander olieverfschilderij dat in hetzelfde jaar werd geproduceerd, "El abrazo de amor del universo, la tierra (México), yo, Diego y el señor Xolotl" [The Love Embrace of the Universe, the Earth (Mexico), Me , Diego en Senor Xolotl], waar Rivera wordt afgebeeld als een baby in Frida's armen, beiden beschermd door een antropomorfe figuur in een landschap dat op zijn beurt verbindt ze met de aarde en de kosmos.

Magdalena Carmen Frida y Calderón (Coyoacán, Mexico, 6 juli 1907 – 13 juli 1954) was een Mexicaanse surrealistische kunstschilderes.

Het werk van Frida karakteriseert zich door de vrolijke kleuren, die echter in contrast staan met een vervreemdende sfeer. Ze schuwde de controverse niet.