Oersymbool in Balans II van Bianca ter Riet

Oersymbool in Balans toont een krachtig, verticaal teken dat zich manifesteert als een as in een ongedefinieerde ruimte. Het beeld lijkt niet zozeer gemaakt, maar ontdekt – alsof het symbool al bestond en voorzichtig is blootgelegd uit lagen van aarde, tijd en herinnering.

De compositie is strikt en gecentreerd. Het symbool staat rechtop, stevig verankerd, en fungeert als een verbindingslijn tussen boven en beneden. De opeenvolging van driehoekige en lineaire vormen roept associaties op met richting, ordening en overgang. Naar boven toe wijzen de vormen op verheffing en intentie; naar beneden toe lijken ze te aarden, te verzwaren en te verankeren. In het midden ontstaat een spanningsveld waar deze krachten elkaar ontmoeten en in evenwicht houden.

De zijwaartse driehoeken en parallelle lijnen suggereren bescherming en afbakening, alsof het symbool zijn kern bewaakt. Ze geven het werk een ritmische structuur, vergelijkbaar met ademhaling of hartslag: inwaarts en uitwaarts, spanning en ontspanning. Het geheel ademt een stille dynamiek, waarin beweging voelbaar is zonder daadwerkelijk plaats te vinden.

Het materiaalachtige karakter van het oppervlak – ruw, korrelig en onregelmatig – versterkt het gevoel van oeroudheid. De lichte, bijna kalkachtige tekens contrasteren scherp met de donkere, geschonden achtergrond. Deze achtergrond draagt sporen van handeling, slijtage en tijd, en fungeert als een geheugenlaag waaruit het symbool zich losmaakt. Het lijkt alsof het teken weerstand heeft moeten overwinnen om zichtbaar te worden.

Oersymbool in Balans kan worden gelezen als een universeel teken, ontdaan van specifieke culturele betekenis, maar open voor persoonlijke interpretatie. Het verwijst naar balans tussen tegenpolen: licht en donker, richting en stilstand, controle en overgave. Het symbool spreekt niet in woorden, maar in resonantie. Het nodigt de beschouwer uit om zichzelf te spiegelen aan het midden – aan die plek waar krachten elkaar niet bestrijden, maar dragen.

Het werk straalt rust uit zonder statisch te zijn. Het is een ankerpunt, een markeringssteen in een innerlijk landschap, die herinnert aan een fundamentele orde die onder alle chaos aanwezig blijft.