Rechtsgang in Traagheid van Retrotimes

Dit werk legt het rechtssysteem genadeloos bloot door het tempo eruit te halen. Twee juristen zitten tegenover elkaar in een statige rechtszaal, gehuld in toga’s, lansen in de hand, vaandels geheven. Maar hun rijdieren zijn geen paarden. Het zijn slakken. Groot. Onmiskenbaar. Onontkoombaar traag.

De setting is klassiek en beladen: hout, marmer, symmetrie, Vrouwe Justitia op de achtergrond. Alles ademt orde, autoriteit en traditie. En precies daar wringt het. Want wat hier wordt uitgebeeld, is geen strijd om gelijk, maar een processie van vertraging. De slakken bewegen nauwelijks, maar ze bewegen wel. Onstuitbaar. Zoals procedures die zich voortslepen, zoals dossiers die dikker worden terwijl antwoorden uitblijven.

De vaandels spreken boekdelen. Recht en oordeel, tegenover elkaar geplaatst, niet om te botsen maar om te blijven hangen. De lansen zijn scherp, maar nutteloos op dit tempo. Macht en urgentie verliezen hun effect zodra tijd zelf de regie overneemt. De rechter op de achtergrond kijkt toe, maar grijpt niet in. Ook dat voelt pijnlijk herkenbaar.

Dit werk is satire met tanden. Het lacht niet hardop, maar het knarst. Het stelt vragen over rechtvaardigheid, efficiëntie en wie er werkelijk baat heeft bij traagheid. Is vertraging een fout in het systeem, of een eigenschap?

Als print is dit een sterk statement voor wie het recht van dichtbij kent — of erdoor is vastgelopen. Het combineert visuele absurditeit met scherpe maatschappijkritiek. Elegant, intelligent en ongemakkelijk raak. Dit is geen aanklacht. Dit is een observatie. En juist daarom komt hij aan.