Verwelkte roos met waterspiegeling

van Henk Egbertzen

Een verdorde roos hangt boven een wateroppervlak. De blaadjes zijn gedroogd, verkleurd naar goudbruin en oudroze. Vanuit de steel vallen kleine, doorschijnende druppels naar beneden.

-
Het is een beeld van verval, maar dan op zijn mooist. De roos is niet meer vers, niet meer perfect. Toch heeft hij juist nu een textuur en een kleur die je bij een verse roos nooit ziet. De nerven, de kreukels, de tere randen.

-
De weerspiegeling in het water is bijna perfect, maar de kleine golfjes en de rimpeling door de vallende druppels breken het beeld net een beetje. Dat maakt het levensecht. Alsof het moment elk moment kan verdwijnen.

-
De kleuren zijn warm en koel tegelijk. Het goudbruin van de roos tegen het zachte, koele turquoise van het water. Het is een palet dat rust uitstraalt, maar ook een beetje melancholie.

-
Het verhaal is simpel: schoonheid zit niet alleen in perfectie. Als je iets vanuit een andere hoek bekijkt, of op een ander moment, zie je ineens iets anders. Iets wat je eerst niet zag.

-
Dit werk hangt goed in een slaapkamer, hal of leeshoek. Voor wie de schoonheid ziet in vergankelijkheid. Voor wie houdt van verstilde, wabi-sabi stillevens.