Wat de schaduw tegenhoudt

van Cecile Quenum

Op een ruwe vloer rijst de schaduw van een boeket op als een gedicht in silhouet.
De bloemen zijn niet zichtbaar, maar hun aanwezigheid is opvallend. Hun geprojecteerde vormen worden echter dan de werkelijkheid. Het oog kan narcissen of narcissen onderscheiden, maar wat hier belangrijk is, is hun essentie, wat het licht wegsnijdt en de schaduw bewaart.
Het beeld werd geboren in de bocht van de middag, op dat perfecte moment waarop de zon de wereld tegen de grond drukt. Niets werd bewogen. Alleen de schaduw werd ingekaderd, als een vertrouwen in de tijd.
Zwart-wit versterkt het contrast tussen ruw materiaal en organische vorm. De atmosfeer is droog en helder, bijna brandend.
Dit werk spreekt van herinnering, van omgekeerde aanwezigheid, van wat overblijft als alles vervaagd is. Het zegt ook dat het vergankelijke een spoor kan worden, dat eenvoudige dingen - een plantenbak, een straal - bijna mystieke visioenen kunnen bieden.
In een interieur herinnert dit werk aan de poëzie van het banale. Het zal mensen aanspreken die houden van het spel van licht, ogenblikkelijkheid en visuele metaforen.