All that Jazz
In All that Jazz vertaal ik muziek naar beeld. Elk werk is genoemd naar een jazzcompositie, van So What en Monk's Dream tot Blood Count en The Two Lonely People. Het beeld illustreert het stuk niet, maar zoekt naar de sfeer en het ritme ervan. Zoals een jazzmuzikant een bekend thema als vertrekpunt neemt en het dan loslaat, zo begint elk beeld bij een foto die door bewegingsonscherpte, gelaagdheid en bewerking zijn letterlijke betekenis kwijtraakt. Wat overblijft is kleur, vorm en textuur: een warme gloed die opklinkt, een donkere lijn die als een baslijn door het vlak loopt, een cirkel die blijft hangen als een lange noot. De korrelige, verweerde oppervlakken roepen het geluid van oude opnames op, het geruis van vinyl en de rokerige zalen waar deze muziek ontstond. Sommige beelden zijn bijna helemaal abstract, in andere duiken nog vage figuren of herkenbare vormen op, zoals een melodie die even terugkomt tijdens een improvisatie. Zo beweegt de serie tussen herkenning en abstractie, tussen compositie en toeval. Daarin zit precies de spanning die jazz zo boeiend maakt.