Na het verlaten van de academie in 1984 heb ik jarenlang geschilderd. Sinds een jaar of twintig maak ik eigenlijk alleen nog fotowerken. Meestal stillevens met glazen vazen. Glas is een fantastisch -maar ook moeilijk- materiaal om te fotograferen.
Ik zet met mijn werken graag de mensen even op het verkeerde been. Hopelijk herken je dit als je mijn werk ziet. Stillevens vanuit een ander perspectief.
Eén keer kijken is nooit genoeg
In een wereld die steeds harder lijkt te worden—gevuld met oorlogen, geweld, opgejaagde financiële markten en soms gewoon een vervelende situatie op het werk—zoek ik naar een tegenwicht. Mijn werk komt voort uit een diep verlangen naar rust, helderheid en eenvoud. Het biedt een plek om even te ontsnappen, om balans te vinden.
Met minimale middelen—glas, licht, ruimte—creëer ik beelden die stilte ademen. Ik werk intuïtief, met aandacht voor het materiaal en voor wat zich aandient. Glas speelt een hoofdrol: het vangt en vervormt licht op een manier die niet te sturen is. Die onvoorspelbaarheid maakt het eerlijk en levend. Het proces van maken is voor mij meditatief—een moment waarin ik me volledig kan afsluiten van de buitenwereld.
Mijn werken zijn geen statements of conceptuele puzzels. Ze stellen geen vragen waarop het antwoord buiten het werk gezocht moet worden. Soms weet je niet direct waar je naar kijkt en moet je je gedachten laten dwalen en nog eens kijken.