Als mij de vraag wordt gesteld; ”waar is je passie voor fotografie ontstaan”? Dan denk ik vaak terug aan de flitsblokjes op het fototoestel dat mijn ouders vroeger hadden. Magisch vond ik dat. Je kon er maar vier foto’s mee maken, dus je moest je moment zorgvuldig kiezen. Ergens in mijn jeugd kocht ik van het geld dat ik had verdiend met een vakantiebaantje een Konica. Hier gingen nog rolletjes in. Deze werd in mijn studententijd vervangen voor een spiegelreflex. Dat is een goede investering geweest, hier heb ik jaren plezier van gehad. Onlangs is de spiegelreflex vervangen door een systeemcamera, omdat de spiegelreflex te vaak begon te haperen. En dat is niet wat je wilt als je op je knieën in de modder ligt om “het” moment vast te leggen.
Want dat is wel waar ik het liefste ben om te fotograferen, buiten. Maar, omdat het weer in Nederland niet altijd gunstig is, ben ik onlangs ook begonnen met fotografie buiten mijn comfort zone. Het fotograferen met kunstlicht in een studio. En dat bevalt mij verrassend goed, hier valt nog zo veel te leren. Overigens ben ik ook buiten nog lang niet uitgeleerd, er staat nog heel veel op mijn verlanglijstje dat ik graag eens zou willen fotograferen. Dan moet je niet denken aan exotische oorden, maar eerder momenten (op de dag), bepaalde lichtomstandigheden, kleuren en structuren. Fotografie is voor mij echt een moment waar ik helemaal in op kan gaan en alles om mij heen kan vergeten.