Over Marie-Christine Goergen

Ik loop niet zo makkelijk ergens voorbij
Ik heb een probleem.
Ik kijk.
Naar alles.
Naar een landschap, natuurlijk. Maar ook naar een stuk schors, een steen, een paddenstoel, een plasje water of een minuscuul beestje dat waarschijnlijk liever had gehad dat ik gewoon doorliep.
Dat doe ik dus niet altijd.
Ik kan een strand afstruinen en ondertussen bijna vergeten dat ik eigenlijk op vakantie ben, omdat ik op zoek ben naar iets wat anderen misschien niet eens opmerken.
Kleur trekt me aan. Licht ook. Structuren. Vormen. Contrasten. En vooral dingen die onverwacht mooi zijn.
Ik leg ze vast met mijn camera en ga er daarna thuis opnieuw naar kijken. Want daar begint het eigenlijk pas.
Ik ben niet zo geïnteresseerd in het simpelweg bewaren van wat ik zag. Ik wil ontdekken wat er nog meer in zo'n beeld zit. Ik speel ermee, verander dingen, versterk, haal weg — net zo lang tot het laat zien waarom ik ernaar bleef kijken.
Zo ontstaan mijn beelden.
Ze vallen grofweg uiteen in drie manieren van kijken:
Kleur
 Voor beelden die mogen spatten, gloeien of gewoon heel lekker aanwezig mogen zijn.
Monochroom Voor wanneer veelkleurigheid even in de weg zit en licht, vorm en sfeer het mogen overnemen.
Close-up Voor wanneer ik zo dichtbij ga dat een stukje natuur ineens een heel eigen wereld wordt.
Mijn werk begint dus bij nieuwsgierigheid.
Maar misschien gaat het uiteindelijk nog wel meer over de kunst van niet te snel voorbijlopen.
Kijk gerust even rond.