Is het niet fascinerend, al dat moois dat om ons heen mooi ligt te wezen, ongeacht of er iemand in de buurt is om het te zien? Met die gedachte kom ik tot mijn foto’s; veelal fietsend bewaar ik de vluchtige fragmenten die voorbij trekken. Het zijn beelden van iets wat groter is dan ik, dan wij, een slice van het tijdloze.
In feite ga ik rond met de onmogelijke opdracht om te grijpen naar het moment als vertegenwoordiging van het sublieme. Onbegonnen werk natuurlijk, maar dat weerhoudt me er niet van om te blijven proberen zo dicht mogelijk in de buurt te komen. Mijn foto’s vertellen het verhaal van mijn mislukte pogingen. Wat dat aangaat zeggen ze waarschijnlijk meer over mij dan over de ‘werkelijkheid’.