Sander Goldbach, geboren in 1980.
Ruim 10 jaar geleden zijn we verhuisd naar het prachtige Vianen.
De uiterwaarden voelen aan als onze achtertuin en de binnenstad als onze voortuin.
Ruim 2 decennia hou ik mij bezig met fotografie. De reis begon met een van de eerste digitale camera’s en sindsdien ben ik er verknocht aan geraakt. Het analoge tijdperk heb ik overgeslagen. Juist alle (extra) mogelijkheden die digitale fotografie biedt vind ik heel interessant. Waarbij je vroeger in de DOKA dook (heb ik van horen zeggen) om te kijken hoe de foto’s gelukt waren, duik ik nu achter mijn computer om te kijken wat de (on)mogelijkheden zijn.
Ik kan niet zeggen wat ik het mooiste aan fotografie vind, want ik kan niet kiezen tussen alle mooie aspecten. De beleving om er ‘s nachts op uit te gaan, terwijl ieder ‘normaal’ mens allang op één oor ligt is heel rustgevend. Alles ziet er in het donker saamhoriger uit, je hoort bijna geen verkeer, ziet niemand op straat, je hoort geen honden blaffen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat is er nu mooier dan om 1u ‘s nachts midden in het weiland te staan, een komeet op 100 miljoen kilometer te zien terwijl het aanvoelt alsof je in je eigen achtertuin staat. Voor mij is het een soort meditatie.
