Over aRtV photography

Er volgt niet direct een biografie, maar een beschouwing over een vorm van fotografie.
Onlangs kreeg ik de vraag of emoties een rol mogen spelen bij het maken van foto’s? Kunnen ze een onbedoelde invloed hebben op het beoogde resultaat?
Nou, volgens mij is dat altijd het geval. Alleen gebeurt dat op verschillende niveaus.
Je kunt technisch perfect fotograferen zonder dat je emotioneel iets voelt. Maar bij fotografie vanuit het ‘buikgevoel’ gebeurt er iets anders: je reageert op een combinatie van licht, situatie, persoon, omgeving en vooral je eigen gemoedstoestand op dat moment.
Dat betekent absoluut niet dat die beelden dan automatisch een autobiografische betekenis hebben.
En dat is een belangrijke nuance.
Een fotograaf kan een beeld maken vanuit verdriet zonder dat het beeld ‘over verdriet’ gaat.
Of een foto maken tijdens een gelukkige periode die achteraf, wanneer de omstandigheden zijn veranderd, een compleet andere betekenis krijgt.
De kijker zou daar nooit de persoonlijke gemoedstoestand van de fotograaf uit kunnen afleiden.
Maar jijzelf als fotograaf kun je dat achteraf wel ontdekken.
En misschien is dat wel een van de interessante aspecten van mijn werk: het lijkt niet altijd alsof ik eerst een verhaal bedenk en daarna een foto maak.
Soms lijkt het omgekeerd te gebeuren: ik maak een foto omdat iets in de situatie me raakt, en pas later ontdek ik waarom.
Natuurlijk is dat geen algemene regel, maar het is juist een heel interessante vorm van fotografie.