Alkmaarse molens tijdens de zonsondergang van Jeroen de Jongh Fotografie

Strijkmolens B en E zijn tussen 1627 en 1630 gebouwde eikenhouten achtkantige poldermolens. De molens zijn zogenaamde grondzeilers. Strijkmolens bemalen geen polders, maar malen het water van de ene boezem naar de andere. Strijkmolens B en E zijn twee van de vier overgebleven molens aan de Molenkade, en maalden het water uit diverse polders naar de Schermerboezem. In 1941 verloren de strijkmolens hun functie doordat de Raaksmaatsboezem gemeengelegd werd met de Schermerboezem.

Er hebben in totaal 14 strijkmolens gestaan, zes aan de Molenkade te Oudorp (ook wel de molens van de Zes Wielen genaamd, volgens sommigen omdat er ooit zes wielen waren om sluisjes te bedienen, anderen stellen dat destijds daar maar één (overloop)sluis was en de verlengde boezem aldaar bovendien niet bevaarbaar was, mogelijk is de aanduiding toch gebruikt omdat er ooit zes schepraderen bij elkaar waren), vier achter Oudorp en vier bij Rustenburg.

Nederlandse molens speelden een cruciale rol bij de landaanwinning in heel Nederland, vooral in de gebieden onder de zeespiegel. Ze werden gebruikt om water uit polders te pompen, laaggelegen stukken land omsloten door dijken, waardoor ze geschikt werden voor landbouw of bewoning. Ze hebben een rijke geschiedenis, die teruggaat tot de tijd dat windmolens van levensbelang waren voor het Nederlandse landschap. Tegenwoordig zijn veel windmolens in Nederland bewaard gebleven als historische monumenten, die dienen als herinnering aan de al lang bestaande strijd van het land tegen water en zijn innovatieve technische oplossingen.