Als de ochtend de vulkaan raakt van Walter G. Allgöwer

Bij de eerste ademhaling van de dag ligt het Teide Nationaal Park stil, alsof de wereld haar eigen ontwaken oefent. Het pad naar Alto de Guajara slingert zich als een stille gedachte door het vulkanische landschap, 2715 meter boven zeeniveau, waar de aarde ruig en eerlijk is. De zon tast voorzichtig de flanken van de bergen af en het gesteente begint te gloeien, alsof het een innerlijk vuur uit vervlogen tijden in zich draagt. Schaduwen stromen naar beneden, terwijl het licht de ribben van de vulkaan blootlegt. Elke bergkam vertelt over druk, over geduld, over het langzame werk van de tijd. De Teide rijst ver en tegelijkertijd alomtegenwoordig op, 3715 meter hoog, een stille bewaker van Tenerife, van de Canarische Eilanden, van de Atlantische Oceaan, die ergens buiten het gezichtsveld ademt. De lucht is koel, helder, bijna breekbaar. Met elke stap lijkt de ochtend groter, verder, opener te worden. Kleuren veranderen van diep bruin naar goud, van asgrijs naar warm rood. Het is alsof het landschap zelf straalt, niet alleen door het zonlicht, maar ook door herinneringen. Hierboven verliest het woord 'haast' zijn betekenis. De berg vraagt geen overwinning, alleen aandacht. En in het stille panorama van de zonsopgang wordt de klim een innerlijke reis – langzaam, krachtig en van een schoonheid die geen uitleg behoeft.