Apollo van Rijn - Kraaien op Korenvelden. van Robert Jan Smit

Er zijn schilderijen die een landschap tonen, en er zijn schilderijen die een gevoel vastleggen. Kraaien op Korenvelden behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Hier ontmoeten licht en duisternis elkaar boven een rijpend korenveld, terwijl een zwerm kraaien de lucht vult met beweging en onrust. Het kronkelende pad nodigt de toeschouwer uit om het landschap binnen te gaan, maar de dreigende wolken maken duidelijk dat de bestemming onbekend blijft.
In dit werk toont Apollo van Rijn een bijzondere beheersing van licht. De warme gouden gloed over het koren herinnert aan de dramatische clair-obscur techniek die zijn vermeende leermeester Rembrandt zo beroemd maakte. Tegelijkertijd roept de uitgestrekte akker met de cirkelende kraaien onvermijdelijk herinneringen op aan Vincent van Gogh, alsof twee eeuwen schilderkunst elkaar voor een ogenblik ontmoeten op hetzelfde doek.
Toch is Kraaien op Korenvelden geen imitatie van grootmeesters. Apollo kiest zijn eigen pad. Zijn penseel laat de natuur spreken als een levend wezen: het koren lijkt te fluisteren in de wind, de lucht ademt spanning en de vogels lijken boodschappers tussen aarde en hemel. De compositie straalt tegelijkertijd rust en onbehagen uit, waardoor iedere kijker zijn eigen verhaal ontdekt.
Misschien vertelt dit schilderij over het einde van een reis. Misschien juist over een nieuw begin. Zoals de kraaien zich losmaken van het veld en verdwijnen in de lucht, zo laat Apollo de verbeelding vrij om verder te vliegen dan het doek ooit kan reiken.
Kraaien op Korenvelden is een werk dat niet alleen bekeken wil worden, maar vooral beleefd. Bij iedere nieuwe blik openbaren zich andere details, andere emoties en andere vragen. Juist daarin schuilt de tijdloze kracht van dit indrukwekkende landschap.