Avatar: is het zo? van bob schroeder

De digitale afbeelding toont een klassieke plaatshouder-avatar van het internet, omringd door verschillende tekstballonnen in de vorm van chatsymbolen. Het gesprek met een onzichtbare gesprekspartner blijft telkens beperkt tot drie nietszeggende puntjes. De tekening is nadrukkelijk gestroomlijnd en minimalistisch gehouden; het vage silhouet van de avatar verdwijnt als het ware achter de communicatie die niet plaatsvindt. Het kleurenpalet omvat paars, violet, zwart en wit. De sfeer van de illustratie is vrolijk en ironisch. 'Je mehr ich von mir gebe, desto eher werde ich missverstanden' , vloekte Herb en veegde met de rug van zijn hand nors de laatste resten van het vruchteloze telefoongesprek met de door de mechanische weduwen gecontroleerde autoriteit uit de sombere hoeken. Zijn handheld zweeg. Herb keek woest. Hij was zonder commentaar uit alle meldings-, waarschuwings- en begroetingsgroepen verwijderd; wat hem restte was een botmodel dat hij zelf moest trainen en dat de capaciteit had van een driejarige makaken.
Ik knikte bedrukt en vroeg me af of de echokamers van de superrijken niet toch bekleed waren met de eierdozen van een heel bijzondere, voor ons – degenen zonder geschiedenis en echte naam – volstrekt onbekende, laat staan toegankelijke houdingsvorm. Of stilte en rust ook buiten de wettelijk voorgeschreven fasen beschikbaar leken te zijn. Of uiteindelijk misschien alles een uitgekiende zwendel zou blijken te zijn ten koste van de niet zo werkzame bevolking. De stratosfeerdwazer glinsterde aan de langzaam schemerende horizon. Hij had allang begrepen dat hij zichzelf genoeg moest zijn. Benijdenswaardig.