Bernardino Luini, Venus, ca 1530 van Atelier Liesjes

Venus, de Romeinse godin van de liefde, oorspronkelijk een Ouditalische vegetatiegodin, beschermster van tuinen en wijngaarden, werd later vereenzelvigd met de Griekse Aphrodite.

Een bijna naakte vrouw met een bleke, roze huid ligt achterover langs goudgeel gras met een groepje bomen achter haar aan onze rechterkant en een landschap met rotswanden langs een golvende kustlijn aan onze linkerkant in dit horizontale schilderij. Haar benen strekken zich naar links uit, en haar lichaam is naar ons toe gericht, met haar heupen op elkaar gestapeld. Haar linkerelleboog, rechts van ons, rust op een deining in de grond om haar torso op te tillen. Ze kijkt naar links van ons met hazelnootbruine ogen onder zwakke, gebogen wenkbrauwen. Haar huid is glad en schaduwen vervagen de hoeken van haar ogen en mond. Ze heeft een rechte, lange neus en haar roze-roze lippen zijn gesloten. Haar koperbruine haar is naar achteren en omhoog getrokken en wikkelt zich om haar hoofd. Een lange, druppelvormige parel hangt aan het oor dat we kunnen zien. Met beide handen houdt ze de uiteinden vast van een doorschijnende doek die om haar heupen, benen en over haar rug wordt gewikkeld, waardoor haar ronde, hoge borsten zichtbaar blijven. Robijnrode en witte stof ligt op een hoopje bij haar voeten, en een sieraad van goud en parels, misschien een ketting, hangt over de deining in de grond bij haar gestutte elleboog. Een aquamarijnblauwe rivier scheidt haar en de bomen van de rotspartijen en de steden daarachter. Een boogbrug overspant de rivier en leidt naar een pad dat langs de golvende kustlijn slingert.

Bernardino Luini (Runo, 1475/1482 - Milaan, 1532) was een Italiaanse renaissanceschilder, een van de navolgers van Leonardo da Vinci in Lombardije en hij zou naar verluidt rechtstreeks met hem samengewerkt hebben. Hij was specifiek gekend voor zijn zachtmoedige stijl, waaronder gracieuze Madonna's met neergeslagen ogen en lieflijke landschappen.